با توجه به نامگذاری امسال بعنوان "رسیدن به خود" توسط اینجانب و چون فقط خودم میتونم به این نام نهادن رسمیت ببخشم، بنده اقدامات گسترده ای را در این رابطه شروع کرده ام. نمونه اش همین شروع داروهای ضد جوش و ضد لک بوده و الان بعد از ٣ روز علنا در حال پوست اندازی میباشم! چون حتما میدونید مکانیزم داروهای ضد جوش بر اساس پوسته ریزی و خشک کردن سطحی پوسته... که در نتیجه من شدم مدل لبو! چون پوستم مهتابیه و حالا که پوست جدید اومده فعلا قرمزه! تا اطلاع ثانوی هیچگونه قرار ملاقاتی پذیرفته نمیشود. لطفا تقاضا نشود چون اعتماد به نفسم در حد مورچه است. امروز هر که منو دیده فکر کرده سوختم یا مریضم یا حساسیت بهاره! دارم یا کثیفم که پوسته پوسته شدم یا گرمی ام کرده یا ...

اما من مقاومت می کنم و میذارم روال کار کاملا طی بشه و اونوقت میبینید که بعد ٣ ماه من پوستم از پوست مانی هم صافتر میشه!

همینچنین در یک اقدام شجاعانه تصمیم گرفتم دیگه شیرینی و آجیل و سرخ کردنی نخورم و تا بانک هر روز پیاده برم تا از شر این ١٠ کیلو اضافه وزن ناقابل هم خلاص شم. من می تونم! تازه قرص تنوئید هم میخورم که مبناش کاهش اشتهاست. اما فکر کنم رو ذهن هیچ تاثیری نداره چون از کله سحر مدام زیر پلکم غذاهای خوشمزه رژه میره و ضعف کردم. سونا هم اگر پایه پیدا بشه هستم.

خدایی دیدین چقدر به نامگذاری ام توجه کردم؟ آفرین به من نه به اونایی که فقط بنر چاپ میکنن و نامگذاری را تبریک میگن!

بچه ها به ما سهام عد*الت دادن! حتما فهمیدن ما چقدر نیاز داریم و کاملا غیرعادلانه بود اگر از ما دریغ میکردن و شکر خدا دیگه ما از گشنگی تلف نمیشیم و زبون درازمون هم میچسبه ته حلقوممون و جسارتا حرف مفت تعطیل!  باور کنید اگه به حقوق کارمندی شوشو خان وابسته بودیم یک دوسالی بود که استخوانهایمان هم پوسیده بود. چون اگر حقوقش را در دو ضرب کنیم و با ١۵٠٠٠ ت جمع کنیم و به صاحبخونه گرامی تقدیم کنیم و حق شارژ را هم ندهیم و پیاده بریم و بیایم اونوقت باد هوا هم نداریم بخوریم و حتما مرده بودیم! اینه که به ما سهام عد*الت دادن و عرش الهی از این عدل به وجد و سرور اومد. حالا با این سهم مون از نفت ما سالی دو تا کفش بیشتر میخریم و قول میدیم ناله نکنیم و هرجا میشینیم نگیم چه مملکتیه و جوک نسازیم و غر نزنیم و هرچی میگن قبول کنیم و باور کنیم امسالمون بهتر از پارسالمونه چون پارسال از این خبرها نبود که و قول میدیم دیگه فکر نکنیم. غصه ملت و مام وطن را نخوریم. در بست مخلص و چاکر باشیم و حتما حتما شاد و خوشحال باشیم و دعاگو و دستبوس... قیمت ما همین قدره... تازه چربتر هم باهامون حساب کردن....شکرت خدا!

حس نوشتنم رفت و غصه ام گرفت. تا بعد